Að veiða í lituðu vatni getur verið hin besta skemmtun, það er að segja þegar árnar eru að hreinsa sig eftir að hafa farið í kakó. Það eina sem þarf að hafa í huga er að þá hafa tökustaðirnir færst til, annaðhvort mun ofar eða neðar, og fer það eftir aðstæðum hvert þeir færa sig. Yfirleitt þarf þá að breyta um agn og færa sig yfir í stærri flugur og jafnvel þyngja þær eitthvað, en það er þó ekki algild regla.
Einn besti dagur sem ég hef verið í leiðsögn, sá dagur sem ég færði hvað flesta fiska í bók, var einmitt við svona skilyrði. Það merkilega var að við notuðum einungis smáflugur og míkró-gárutúbu. Þetta var með erlendum veiðimönnum og við hreinlega mokkuðum upp fiski. Ég tók eftir því að fiskur lá rétt undir yfirborðinu og stundum komu bakuggarnir upp úr vatnsfletinum. Ég verð að segja að þetta var ótrúlegur dagur í alla staði og hreint ótrúlegt hvað fiskurinn var árásargjarn á þessu augnabliki.
Þessi hópur var við veiðar í Norðurá frá 12. – 18. júlí og hafði verið á þeim tíma í mörg ár, þeir voru með allar stangirnar. Þegar þeir mættu var áin ekki upp á marga fiska vegna vatnsleysis og 14. júlí var hópurinn kominn með 28 fiska sem þótti ekki mikið. 14. júlí, á þjóðhátíðardegi Frakka, byrjaði að rigna og hvað það rigndi! Það var eins og flóðgáttir hefðu opnast og áin byrjaði eiginlega strax að bólgna út.
Um morguninn átti ég svæðið á milli fossa og upp úr kl. 10 byrjaði mokið. Frá tíu til eitt lönduðum við 12 fiskum sem var geggjað og hin mesta skemmtun í alla staði. Rétt áður en við hættum, við vorum húsmenn í Kýrgrófarhyl, lenti ég í einhverju ótrúlegasta augnabliki sem ég hef upplifað í minni leiðsögn. Þetta voru bræður sem ég var að leiðsegja. Ég og eldri bróðirinn vorum að koma niður úr Réttarhylsbrotninu og þegar við komum að þeim yngri er hann að kasta og gera það sem hann átti að vera að gera. Þegar við erum hjá honum gerist það að toppurinn af stönginni skýst af og út í á. Hann horfir á stöngina og það næsta sem við eldri bróðirinn sjáum er að sá yngri stingur sér til sunds – og ég er að tala um eins og maður gerir í sundi. Hendur fram og höfuð niður að bringu. Við tveir sem eftir erum á bakkanum horfum forviða á aðferðirnar og ég missi mig og byrja að hlæja. Sá yngri kemur með toppinn í land og er nokkuð sáttur við afrekið en sá eldri byrjar eitthvað að ræða við hann og hvað þeim fór í milli veit ég ekki. Í miðju samtali tekur sá eldri stangartoppinn og grýtir honum út í miðja á. Sá yngri horfir á eldri bróður sinn, ekki par hrifinn. Í augunum sást að hann ætlaði sko ekki aftur að synda eftir toppnum. Sá eldri tekur stöngina og dregur línuna inn og að sjálfsögðu kemur toppurinn til lands með flugunni. Þegar toppurinn liggur við fætur hans á honum upphefst heilmikið handapat um leið og hann segir eitthvað við þann yngri sem mætti skiljast sem: svona gerir maður, ASNINN þinn! Sá yngri var frekar niðurdútur þar sem hann stóð holdvotur og með leiðsögumanninn grenjandi af hlátri á bakkanum.
Þegar árnar eru að hreinsa sig eftir svona flóð og kakó svokallað, þegar áin litast, er eins og fiskurinn hafi tapað áttum og hann gengur hreinlega af göflunum í tökugleði og grimmd og er mun viljugri að taka en ella. Þá geta tökurnar stundum verið ógleymanlegar.
Einhverju sinni var ég í Miðfjarðará að leiðsegja og verð að viðurkenna að ég kunni nú ekki mikið á hana en sá sem fékk mig til verksins var Palli Garðars – þetta voru kúnnar sem hann var búinn að vera með allengi. Palli var sultuslakur yfir þessu og taldi þetta hið minnsta mál. Á öðrum degi áttum við Austurá og hafði áin farið í kakó daginn áður þannig að lítið var um veiðar þann dag. Palli átti að fara niður eftir en ég upp eftir. Áður en við skildum sagði hann mér einfaldlega að ef ég sæi eitthvað sem liti út fyrir að vera veiðilegt skyldi ég stoppa og veiða það.
Við fórum eitthvað upp eftir og þar kemur að ég sé álitlegan stað til að kasta á og reyna við. Þegar við komum á staðinn sé ég tvo steina neðst á breiðunni, annar í kafi og kollurinn á hinum stendur upp úr. Við byrjum efst í staðnum og fikrum okkur niður eftir, þetta var þegar verið var að fullkomna skáskornu Skuggann og var hann undir. Á leið okkar niður breiðuna verðum við ekkert varir við neitt en þegar við komum niður að steinunum tveimur sem mér þóttu álitlegir fer flugan yfir steininn sem er í kafi og ólgan af honum gerir það að verkum að línan fer eitthvað ólögulega yfir og lendir ofan á steininum sem stóð upp úr. Það skipti engum togum að fiskur kemur upp úr ánni, skellur á kollinum og tekur fluguna þar. Eiginlega má segja að hann hafi tekið fluguna á þurru landi. Við lönduðum þessum fiski en hvað hylurinn heitir hef ég enga hugmynd um. Það eina sem ég gat gert var að reyna að lýsa staðnum og niðurstaðan var Rjúpu-eitthvað. Svona getur þetta verið og sérstaklega þegar maður er ekki kunnugur staðháttum.
Stundum getur áin litast af einhverjum ástæðum, oftast náttúrulegum. T.d. er það þekkt í einni á að hún litast vegna breytinga í einni aðaluppsprettunni hennar. Hvað er til ráða? Það er fátt að gera nema veiða hana eins og gert hefur verið. Á að sökkva, nota stærri flugur eða halda sínu striki? Þetta eru allt tilbrigði til að ná settu markmiði. Stundum er mjög erfitt að segja hvað virkar og hvað ekki. Hér er það innsæið sem virkar og skilar hvað mestu. Ekki vera feiminn við að prófa nýja hluti. Það versta sem veiðimaður gerir er að ákveða hvaða flugur og línur eigi að nota heima í stofu. Það verður að lesa í aðstæður og bregðast við.